چنين معنى كرده است : انذار كن آن كسان را كه ميترسند محشور و فراهم شوند بسوى خداوند در صورتى كه يارى نشدگان هستند از طرف آنها كه ياور خود مى - پنداشتند . تفسير نيشابورى : اگر كلمه ى « هم » بمعنى ايشان ، مقصود كافران باشد معنى واضح است كه براى آنها جز خدا ياور و شفيع نيست ، و اگر مقصود مؤمنين باشد ، و كسى مانند ملائكه و پيغمبران براى آنها شفاعت كنند البتّه به اجازه ى خدا است پس براى مؤمنين هم جز خدا شفيعى نيست . « وَلا تَطْرُدِ الَّذِينَ » 52 طبرى : خبّاب گفت : اقرع بن حابس تميمى و عيينة ابن حصن فزارى خدمت پيغمبر آمدند ، ديدند ما عدّه اى از ضعفاى مسلمين مثل صهيب و بلال و عمّار حضور آن حضرت هستيم ، عرض كردند . چون از قبايل عرب حضور شما مىآيند ، و اگر ما را در حضور شما با اين عدّه فقرا ببينند ، در نظرشان خوار و حقير مىشويم ، وقتى كه ما مىآئيم اينها را از مجلس خود بيرون كن ، چون ما رفتيم خود دانى و آنها ، آن حضرت قبول فرمود ، آنها گفتند چيزى روى اين قرار داد بنويس و بما بده ، پيغمبر ( ص ) علىّ ( ع ) را احضار فرمود با كاغذ تا بنويسد و ما هم در يك طرفى نشسته بوديم ، در اين ميان جبرئيل نازل شد و اين آيه را آورد تا « سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِه الرَّحْمَةَ » آنگاه پيغمبر كاغذ را انداخت و ما را نزد خود خواند و مىفرمود : « سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ » تا آخر . « يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَالْعَشِيِّ » 52 مجمع : ابن عامر « غدوة » با واو خوانده است ، و ديگران با الف . ابن عبّاس و مجاهد و حسن بصرى و قتاده گفته‌اند : يعنى صبح و عصر نماز معيّن را مىخوانند . طبرى : بعضى گفته‌اند : يعنى آنها كه اهل ذكر هستند و به ياد خدا مىباشند ، و بعضى گفته‌اند : يعنى آنها كه قرآن مىدانند و مىخوانند ، و از ابن عبّاس روايت شده است كه آن عده كه از پيغمبر خواهش كردند مؤمنين فقير